Στο Δημαρχείο πήγα χτες να παρακολουθήσω
Δημοτικό Συμβούλιο, γνώμη να σχηματίσω
για ένα θέμα σοβαρό, του στρατοπέδου Ζιάκα,
για το αν θα γίνει πράσινο ή του μπετόν μια πλάκα…
Εάν θα παίρνει αναπνοή αυτή η συνοικία
η μία τριτοκοσμική θα μείνει πολιτεία.
Να δω και ποιοι εκπρόσωποι τις τύχες μας ορίζουν
ποιοι με τις αποφάσεις τους το μέλλον καθορίζουν
του Δήμου του πολύπαθου, του Κορδελιού-Ευόσμου∙
μα αν πήγα ως μονόφθαλμος έχασα εκεί το φως μου.
Σκέτη απογοήτευση, κατάθλιψης τοπίο
αντί ιδεών παραγωγή σκέψης γηροκομείο.
Ήξερα, βέβαια τους παλιούς συμβουλοδεινοσαύρους
μα ήλπιζα νέους να βρω ορμητικούς σαν ταύρους.
Ήτανε νέοι, αρκετοί, με γερασμένες σκέψεις
για πλάνα οραματικά δεν είδα να ’χουν βλέψεις.
Απέπνεαν παραίτηση, κουβάλαγαν μιζέρια
αντί της πέτρας το ζουμί να στύβουν με τα χέρια.
Το είκοσι τοις εκατό, απ’ όλους εκεί μέσα,
με πρόταγμα κοινωνικό, κι έχουν ακόμα μπέσα.
Οι πλιότεροι είναι δέσμιοι ποικίλων συμφερόντων
ατομικών, πολιτικών κι αρπαγοπαραγόντων.
Κι όμως είναι αντανάκλαση -το λέω μετά πικρίας-
μιας χαμηλών προσδοκιών δικής μας κοινωνίας.
Άρης Μπιτσώρης 27-9-2025