Της Μαρίας Πουρσανιδου
Τέσσερα σχολεία στον Εύοσμο, τέσσερα διαφορετικά προβλήματα, μία κοινή λέξη: ανικανότητα.
4ο νηπιαγωγείο κλειστό λόγω καυστήρα.
3ο νηπιαγωγείο κλειστό λόγω υγρασίας και εισροής υδάτων.
6ο γυμνάσιο με κουβάδες στο αίθριο εν έτει 2026.
2ο γυμνάσιο χωρίς επαρκή θέρμανση λόγω διαρροής.
Δεν μιλάμε για θεομηνία. Μιλάμε για…
στοιχειώδη συντήρηση.
Όταν σχολικές μονάδες κλείνουν για καυστήρες και διαρροές, δεν πρόκειται για “έκτακτα περιστατικά”. Πρόκειται για έλλειψη προγραμματισμού συντήρησης υποδομών τους καλοκαιρινούς μήνες και τη περίοδο διακοπών.
Η δημόσια εκπαίδευση δεν μπορεί να λειτουργεί με κουβάδες αντί για τεχνικά έργα και με αποφάσεις αναστολής αντί για πρόληψη.
Η διοίκηση οφείλει να λειτουργεί προληπτικά, όχι πυροσβεστικά.
Η συντήρηση σχολικών κτιρίων δεν είναι «τεχνική λεπτομέρεια».
Είναι ζήτημα ασφάλειας ανηλίκων.
Είναι ζήτημα δημόσιας υγείας. Είναι ζήτημα σεβασμού στους γονείς που πληρώνουν δημοτικά τέλη και φόρους.
Το επιχείρημα «θα ολοκληρωθούν οι εργασίες εντός της αναστολής» δεν αρκεί. Το ερώτημα είναι απλό:
Γιατί δεν είχαν γίνει πριν;
Όταν κάθε βροχή δημιουργεί το “γνωστό πρόβλημα”, τότε το πρόβλημα δεν είναι η βροχή. Είναι η διοίκηση που γνώριζε και δεν έλυσε.
Όταν κάθε χειμώνας φέρνει ελλιπή θέρμανση, δεν φταίει το κρύο.
Φταίει ο σχεδιασμός – ή η απουσία του.
Η τοπική αυτοδιοίκηση δεν κρίνεται από δελτία τύπου. Κρίνεται από το αν τα παιδιά μπορούν να κάνουν μάθημα με ασφάλεια και αξιοπρέπεια.
Σχολεία που μπάζουν νερά και παγώνουν δεν είναι «μικρές δυσλειτουργίες».
Είναι εικόνα θεσμικής φθοράς.
Οι γονείς ζητούν το αυτονόητο. Οι μαθητές αξίζουν το αυτονόητο.
Η ευθύνη έχει ονοματεπώνυμο. Και κάποια στιγμή, πρέπει να έχει και πολιτικό κόστος.
Η Μαρία Πουρσανίδου είναι πρώην αντιδήμαρχος της διοίκησης Αλεξανδρίδη που παραιτήθηκε και ανεξαρτητοποιήθηκε
