Στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου του δήμου Κορδελιού Ευόσμου, της Δευτέρας 23 Μαρτίου, υπήρχε το θέμα της ξαφνικής μετακόμισης της Διεύθυνσης Περιβάλλοντος στο χώρο του παραρτήματος του 22ου Δημοτικού σχολείου Ευόσμου.

Στην αρχή του δημοτικού συμβουλίου, κατά την διάρκεια του και στην συζήτηση του θέματος (που ήταν το τελευταίο χρονικά), υπήρξαν χαρακτηρισμοί για δημοτικό σύμβουλο με τις λέξεις…

“προδότη”, “καταδότη”, “κουκουλοφόρε”, από τον δήμαρχο και δημοτικούς συμβούλους της διοίκησης.

Οι χαρακτηρισμοί αυτοί δεν συνιστούν απλώς μια στιγμή έντασης. Αποτελούν ευθεία εκτροπή από κάθε έννοια πολιτικού πολιτισμού.

Οι διαφωνίες, ακόμα και οι έντονες, είναι λογικές κάποιες φορές και στοιχείο της δημοκρατίας. Όμως, υπάρχει μια σαφής διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην πολιτική κριτική και την προσωπική στοχοποίηση. Και αυτή η γραμμή φαίνεται πως ξεπεράστηκε – και μάλιστα με τρόπο που δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας.

Ο δήμαρχος, ως επικεφαλής, οφείλει να δίνει το παράδειγμα. Να εγγυάται το επίπεδο του διαλόγου και να λειτουργεί ως θεματοφύλακας της θεσμικής τάξης. Όταν, όμως, ο ίδιος φέρεται να συμμετέχει – ή να ανέχεται – τέτοιου είδους χαρακτηρισμούς, τότε το πρόβλημα γίνεται δομικό.  

Οι ερωτήσεις που μας απασχολούν στο συγκεκριμένο άρθρο, θα πρέπει να μας  προβληματίσει όλους και όλες.

Μπορεί ένας δήμαρχος και δημοτικοί σύμβουλοι του, να χαρακτηρίζουν με αυτό τον τρόπο, από το μικρόφωνο του δημοτικού συμβουλίου, δημοτικό σύμβουλο της αντιπολίτευσης, όποιος κι αν είναι αυτός;

Γνωρίζουν όσοι χρησιμοποίησαν αυτούς τους χαρακτηρισμούς πως υπάρχουν και νομικές προεκτάσεις;

Είναι ηθικό, είτε συμφωνεί, είτε διαφωνεί κάποιος με κάποια ενέργεια δημοτικού συμβούλου, να χρησιμοποιεί τέτοιες εκφράσεις;

Ο κόσμος που βλέπει τις συνεδριάσεις τι εικόνα και εντύπωση θα σχηματίσει για αυτούς που χρησιμοποίησαν τέτοιους χαρακτηρισμούς;

Τι εικόνα θα σχηματίσει για το επίπεδο των δημοτικών συμβούλων του δήμου;

Ο τρόπος αυτός απομακρύνει τους πολίτες από τη συμμετοχή, ενισχύει την καχυποψία και υπονομεύει την εμπιστοσύνη στους θεσμούς, καθώς προκαλούν απογοήτευση.

Όλοι όσοι βρίσκεστε εκλεγμένοι, έχετε θεσμική θέση. Δεν μπορεί ο καθένας να εκφράζεται όπως θα έκανε στην παρέα του ή στο καφενείο.

Η θέση που κατέχετε είναι πολιτική, για αυτό οι οποίες διαφωνίες και η επιχειρηματολογία θα πρέπει να είναι πολιτική.