Με αφορμή τη συζήτηση που πρόκειται να διεξαχθεί στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Κορδελιού-Ευόσμου σχετικά με την επαναφορά της δυνατότητας αποδοχής χρηματοδοτήσεων από τα Ελληνικά Πετρέλαια, αξίζει να τεθεί ένα θεμελιώδες ερώτημα:

Μιλάμε για χορηγίες ή για υποχρέωση εταιρικής κοινωνικής ευθύνης;

Η διαφορά δεν είναι μόνο γλωσσική. Είναι βαθιά πολιτική και ουσιαστική.

Μια χορηγία αποτελεί μια προαιρετική πράξη προσφοράς προς έναν κοινωφελή σκοπό. Αντίθετα, η εταιρική κοινωνική ευθύνη αποτελεί την έμπρακτη ανταπόδοση μιας μεγάλης επιχείρησης προς την κοινωνία μέσα στην οποία δραστηριοποιείται, ιδιαίτερα όταν η λειτουργία της δημιουργεί περιβαλλοντικές ή κοινωνικές επιβαρύνσεις.

Γι’ αυτό και θεωρούμε ότι πρέπει να σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε τον όρο «χορηγίες» όταν αναφερόμαστε στις παροχές των ΕΛΠΕ προς την τοπική κοινωνία. Ο σωστός όρος είναι αντισταθμιστικές δράσεις εταιρικής κοινωνικής ευθύνης.

Η περιοχή της δυτικής Θεσσαλονίκης ζει εδώ και δεκαετίες με τις επιπτώσεις της βαριάς βιομηχανικής δραστηριότητας. Η δυσοσμία, η ανησυχία των κατοίκων για την ποιότητα του αέρα και οι κατά καιρούς επιστημονικές μελέτες και εκθέσεις που έχουν εξετάσει το ζήτημα έχουν διαμορφώσει μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, πρωταρχικό καθήκον κάθε δημοτικής αρχής είναι να διεκδικεί τη μέγιστη δυνατή προστασία της δημόσιας υγείας και του περιβάλλοντος.

Η σχέση ενός Δήμου με μια μεγάλη βιομηχανική εγκατάσταση δεν πρέπει να περιορίζεται στη συζήτηση για οικονομικές ενισχύσεις προς συλλόγους ή εκδηλώσεις. Πρέπει να αφορά πρωτίστως τη βελτίωση των συνθηκών ζωής των κατοίκων.

Αν, λοιπόν, μια επιχείρηση διαθέτει πόρους στο πλαίσιο της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης της, αυτοί οι πόροι οφείλουν να κατευθύνονται σε έργα που αντιμετωπίζουν τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις και ενισχύουν την ποιότητα ζωής των πολιτών.

Παραδείγματα τέτοιων δράσεων θα μπορούσαν να είναι εκτεταμένες δενδροφυτεύσεις, έργα αστικής αναδάσωσης, σύγχρονο δίκτυο συνεχούς παρακολούθησης της ποιότητας του αέρα με δημόσια ενημέρωση των πολιτών, χρηματοδότηση ανεξάρτητων επιστημονικών μελετών και άλλες περιβαλλοντικές παρεμβάσεις.

Αντίθετα, όταν τα χρήματα καταλήγουν να διαχειρίζονται μέσω των δημοτικών διαδικασιών για επιχορηγήσεις εκδηλώσεων, αθλητικών συλλόγων ή άλλων δράσεων, δημιουργείται αναπόφευκτα η εντύπωση ότι η διάθεσή τους μπορεί να αποκτήσει πολιτικά χαρακτηριστικά και να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο δημοσίων σχέσεων ή και ψηφοθηρίας. Ακόμη και όταν δεν υπάρχει τέτοια πρόθεση, η εικόνα αυτή αρκεί για να πλήξει την εμπιστοσύνη των πολιτών.

Η κοινωνική ανταπόδοση μιας μεγάλης βιομηχανικής επιχείρησης δεν πρέπει να περνά μέσα από πολιτικές επιλογές κάθε δημοτικής αρχής. Πρέπει να έχει σαφή, μετρήσιμο και αποκλειστικά κοινωφελή χαρακτήρα.

Μια εμβληματική παρέμβαση εταιρικής κοινωνικής ευθύνης θα μπορούσε να είναι η πλήρης χρηματοδότηση της δημιουργίας και της λειτουργίας του Μητροπολιτικού Πάρκου Ζιάκα από τα ΕΛΠΕ, ως ένα ουσιαστικό αντισταθμιστικό έργο για ολόκληρη τη δυτική Θεσσαλονίκη. Ένα μεγάλο πάρκο πρασίνου θα αποτελούσε μια ουσιαστική επένδυση στην ποιότητα ζωής των κατοίκων και ένα έργο με διαρκές κοινωνικό όφελος.

Η συζήτηση, λοιπόν, δεν είναι αν θα υπάρξουν χρήματα. Η πραγματική συζήτηση είναι πού θα κατευθυνθούν αυτά τα χρήματα και ποιον σκοπό θα υπηρετούν.

Γιατί η προστασία της δημόσιας υγείας, η βελτίωση του περιβάλλοντος και η αποκατάσταση της σχέσης μιας βιομηχανικής δραστηριότητας με την τοπική κοινωνία δεν μπορεί να εξαντλείται σε αποσπασματικές χρηματοδοτήσεις. Χρειάζεται στρατηγική, διαφάνεια και έργα που θα αφήσουν μια ουσιαστική παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές.

Αλεξάνδρα Κορωνίδου

Μέλος της Κίνησης Πολιτών Δήμου Κορδελιού-Ευόσμου

Πρώην Αντιδήμαρχος Πρασίνου & Περιβάλλοντος Δήμου Κορδελιού-Ευόσμου