Ένα σοβαρό ζήτημα σχετικά με τον τρόπο λειτουργίας του Δημοτικού Συμβουλίου Ελευθερίου Κορδελιού – Ευόσμου φαίνεται να διαμορφώνεται το τελευταίο διάστημα, με επίκεντρο την εφαρμογή του Πρότυπου Κανονισμού Λειτουργίας του Δημοτικού Συμβουλίου.

Το ερώτημα που πλέον τίθεται δεν είναι απλώς διαδικαστικό. Είναι βαθύτερα θεσμικό:

Ο Κανονισμός εφαρμόζεται με τους ίδιους κανόνες για όλους ή χρησιμοποιείται κατά περίπτωση, ανάλογα με το ποιος ζητά τον λόγο και τι θέλει να θέσει προς συζήτηση;

Η εικόνα που δημιουργείται από τις τελευταίες συνεδριάσεις και τα αιτήματα της αντιπολίτευσης προκαλεί εύλογους προβληματισμούς.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, το Προεδρείο επικαλείται τον Κανονισμό προκειμένου να μην επιτρέψει τη διατύπωση ή την ανάπτυξη ερωτημάτων που τίθενται προς τη διοίκηση. Όταν, όμως, πρόκειται για αιτήματα της αντιπολίτευσης που φαίνεται να προβλέπονται από το θεσμικό πλαίσιο, τότε εμφανίζονται δικαιολογίες του τύπου ως επιχείρημα η γνωμοδότηση της Νομικής Υπηρεσίας.

Και κάπου εδώ αρχίζει το παράδοξο.

Ο ίδιος Κανονισμός δεν μπορεί να είναι αυστηρός όταν αφορά την αντιπολίτευση και ελαστικός όταν αφορά τη διοίκηση.

Αν η διοίκηση θεωρεί πως υπάρχουν συγκεκριμένες διατάξεις που απαγορεύουν ένα ερώτημα, θα πρέπει να αναφερθούν  με σαφήνεια. Αντίστοιχα, εφόσον ο Κανονισμός δίνει τη δυνατότητα στην αντιπολίτευση να θέτει ερωτήματα και να ζητά ενημέρωση για ζητήματα που αφορούν τη λειτουργία του δήμου, τότε η δυνατότητα αυτή δεν μπορεί να εξαρτάται κάθε φορά από μια διαφορετική ερμηνεία.

Το πιο πρόσφατο περιστατικό αφορά το αίτημα για συζήτηση σχετικά με τα ταμειακά διαθέσιμα του δήμου, την αλλαγή της τράπεζας στην οποία τηρούνται δημοτικά κεφάλαια και το ζήτημα του ανταλλάγματος που συνδέεται με την παραχώρηση δύο πολυτελών αυτοκινήτων στον δήμο, τα οποία χρησιμοποιούνται από τον δήμαρχο και αντιδήμαρχο.

Πρόκειται για ζητήματα που αφορούν δημόσιο χρήμα, δημοτική περιουσία και αποφάσεις της διοίκησης και, ως εκ τούτου, είναι εύλογο να υπάρχει πολιτικός και θεσμικός έλεγχος από τις δημοτικές παρατάξεις.

Κι όμως, αντί το θέμα να αποτελέσει αντικείμενο δημόσιας συζήτησης στο Δημοτικό Συμβούλιο, η διαδικασία φαίνεται να προσκρούει σε ερμηνείες και διαδικαστικά εμπόδια.

Το ερώτημα λοιπόν είναι απλό:

Αν ο Κανονισμός επιτρέπει την υποβολή ερωτημάτων από την αντιπολίτευση, με ποια ακριβώς διάταξη μπορεί να εμποδιστεί η συζήτηση τους;

Το Δημοτικό Συμβούλιο δεν είναι χώρος όπου η διοίκηση αποφασίζει ποια ερωτήματα είναι αρκετά «βολικά» για να απαντηθούν.

Είναι ο κατεξοχήν θεσμός ελέγχου της δημοτικής διοίκησης.

Η αντιπολίτευση δεν ζητά προνομιακή μεταχείριση. Ζητά να έχει τη δυνατότητα να ασκεί τον θεσμικό της ρόλο.

Και η διοίκηση, από την πλευρά της, έχει κάθε δικαίωμα να απαντά, να εξηγεί και να υπερασπίζεται τις επιλογές της.

Αυτό ακριβώς είναι η δημοκρατική διαδικασία.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν δημιουργείται η εντύπωση ότι ο Κανονισμός εφαρμόζεται «κατά το δοκούν».