Μια συγκινητική μουσική σύμπραξη παρουσιάζουν το συγκρότημα Ψύλλοι στ’ Άχυρα και ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων του 81ου Δημοτικού Σχολείου Θεσσαλονίκης, με τους δασκάλους και τους μαθητές της ΣΤ’ του σχολείου και κυκλοφόρησαν το τραγούδι με τίτλο «Οξυγόνο» αποτίμησαν τα δικά τους φόρους. Τεμπών.
To κομμάτι κυκλοφόρησε την Τρίτη 25 Φεβρουαρίου και τα παιδιά συμμετέχουν και στο σχετικά βίντεο κλιπ
Όπως τόνισε η διευθύντρια του σχολείου, Μιχαέλα Παπαδοπούλου, «είμαστε ένα σχολείο απόλυτα δεμένο με την κοινωνία και συζητάμε την επικαιρότητα. Ο μουσικός του σχολείου μας, ο Σάββας Μπαλτήρας εμπνεύστηκε και έγραψε αυτό το πολύ όμορφο τραγούδι και απευθυνθήκαμε στο συγκεκριμένο συγκρότημα γιατί τους γνωρίσαμε σε άλλη κοινωνική δράση και παίζουν πολύ ωραία μουσική. Σκεφτήκαμε ότι ήταν μια ωραία ευκαιρία για τα παιδιά να ζήσουν από κοντά την εμπειρία της δημιουργίας και ηχογράφησης ενός τραγουδιού. Στο κομμάτι συμμετείχαν τα 43 παιδιά από τις δύο τάξεις της έκτης δημοτικού του σχολείου και η δράση έγινε στο πλαίσιο του μαθήματος της κοινωνικής και πολιτικής αγωγής. Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν με τη διαδικασία και πλέον σιγοτραγουδάνε το κομμάτι στους διαδρόμους του σχολείου».
Από την πλευρά του, ο Ηρακλής Δαΐτσης, κιθαρίστας και τραγουδιστής του συγκροτήματος που υπέγραψε την ενορχήστρωση στο κομμάτι, σημείωσε στο emakedonia.gr πως «προσπαθήσαμε να προσεγγίσουμε ένα ύφος κοντινό στα παιδιά, και όχι να δημιουργήσουμε μια αισθητική πειραματισμού όπως κάνουμε στα άλλα κομμάτια μας. Στόχος ήταν να επικοινωνήσουμε με τα παιδιά του σχολείου να βγουν αυτά μπροστά και να ακούσουν τις φωνές τους. Δεν θέλαμε να δούμε οργή μέσα από το τραγούδι αλλά επικεντρωθήκαμε στο πως βλέπει την τραγωδία η κάθε ηλικία. Αυτά τα παιδιά είχαν πλήρη συνείδηση για το τι τραγουδούσαν και ήξεραν ακριβώς τι σημαίνει δικαιοσύνη, δημοκρατία, συγκάλυψη. Δεν πρόκειται δηλαδή απλά για ένα ξέσπασμα».
Η παραγωγή έγινε στο στούντιο Valve.
ΟΞΥΓΟΝΟ (Τέμπη, 2023)
στίχοι-μουσική: Σάββας Μπαλτήρας
Σε θυμάμαι λέξεις εκεί απέναντί μου, τρίτη θέση τέρμα δεξιά
δύο ορθάνοιχτα μεγάλα μάτια και στους ώμους ξέπλεκα μαλλιά
μια κραυγή που βγήκε από τα χείλη, τελευταία στη φωτιά
δώσε μου λιγάκι οξυγόνο, δεν αντέχω άλλο τώρα πια.
Σ’ ένιωσα όταν βγήκε η ψυχή σου, κοίταξα το βλέμμα σου ψυχρό
δώσε μου λιγάκι οξυγόνο, μου πες μ’ ένα πρόσωπο ωχρό
έσπασε η καρδιά μου σε κομμάτια, σ’ ένιωσα να φεύγεις από εδώ
ούρλιαξα μα οι λέξεις γίναν στάχτη, μείνε λίγο σε παρακαλώ.
Θα πετάξω πάνω από τις πόλεις, θα ουρλιάξω πάνω από τις κορφές
δεν θα ημερέψω ούτε ώρα, δεν θα σταματήσω όσο κι αν θες
Θα φωνάξω θρήνους και κατάρες, θα στοιχειώσω ανθρώπους και ζωές
δεν θα λυγίσω ούτε ώρα, δε θα κάνω πίσω όσο κι αν θες.
Σε θυμάμαι εκεί στα δεξιά μου, σκόρπιες αναμνήσεις στο συρμό
που σε μια στιγμή χαθήκαν όλα, ξέρω πως δεν θα σε ξαναδώ
τελευταίες λέξεις γινόταν όρκος, φέρνει οργή και χαλασμό
δώσε μου λιγάκι οξυγόνο, δεν θα σε ξεχάσω όσο ζω.
Θα πετάξω πάνω από τις πόλεις, θα ουρλιάξω πάνω από τις κορφές
δεν θα ημερέψω ούτε ώρα, δεν θα σταματήσω όσο κι αν θες
Θα φωνάξω θρήνους και κατάρες, θα στοιχειώσω ανθρώπους και ζωές
δεν θα λυγίσω ούτε ώρα, δε θα κάνω πίσω όσο κι αν θες.
Αρθρογράφος Πολιτισμού: Ελένη Θεοδωρίδου
Πηγή: emakedonia.gr