Του Πέτρου Λεμπετλή (δημοσιογράφου που ασχολείται με τα θέματα του δήμου Κορδελιού Ευόσμου)
Το πολιτικό τοπίο στον Δήμο Κορδελιού Ευόσμου θα ήταν σήμερα αγνώριστο, αν στη δεύτερη και καθοριστική Κυριακή των εκλογών είχε συμβεί εκείνη η περιβόητη “γκέλα” και η Μαρία Μανούκα είχε αναδειχθεί νικήτρια. Όχι γιατί η παράταξή της διέθετε συνοχή, σχέδιο ή όραμα — τα όσα ακολούθησαν απέδειξαν μάλλον το αντίθετο. Αλλά γιατί η εξουσία έχει μια παράξενη ικανότητα να καλύπτει ρωγμές και να εξωραΐζει αδυναμίες.
Ας μην κοροϊδευόμαστε. Αν η Μανούκα είχε αναλάβει τη δημαρχία, η σημερινή εικόνα διάλυσης ίσως και να υπήρχε — όμως θα ήταν κρυμμένη πίσω από κλειστές πόρτες και “μελετημένες” αναρτήσεις. Όσοι σήμερα αφήνουν αιχμές για την εσωτερική κατάσταση της παράταξης, πιθανότατα θα σιωπούσαν. Και όχι απλώς πιθανότατα. Σχεδόν σίγουρα. Γιατί κανείς δεν αμφισβητεί εύκολα μια εν ενεργεία δήμαρχο, όσο αδύναμο κι αν είναι το πολιτικό της έρεισμα. Οι θέσεις, οι εξαρτήσεις και οι προσωπικοί υπολογισμοί επιβάλλουν “πολιτική ευπρέπεια” — δηλαδή σιωπή.
Το πραγματικό ερώτημα είναι: Πόσοι θα είχαν το θάρρος να πουν την αλήθεια, αν η κα Μανούκα ήταν σήμερα στο τιμόνι του Δήμου; Πόσοι θα τολμούσαν να την αμφισβητήσουν ανοιχτά; Η εξουσία δεν αλλάζει χαρακτήρες. Τους καλύπτει.