“Με 400.000 ευρώ ο ένας Δήμος παραδίδει στους πολίτες ποδηλατόδρομο, φωτισμό και πράσινο. Ο άλλος… επικαιροποιεί μελέτες για ένα έργο που ξεχάστηκε από το 2004. Η σύγκριση είναι αμείλικτη και εξόχως αποκαλυπτική.

Με περίπου 400.000 ευρώ, ο Δήμος Λεμεσού στην Κύπρο ξεκίνησε ένα πλήρες έργο ανάπλασης στην Ακταία Οδό, με ποδηλατόδρομο, πεζόδρομο, σύγχρονο φωτισμό και δεντροφυτεύσεις, ενώ ο Δήμος Κορδελιού – Ευόσμου στην Ελλάδα χρησιμοποιεί το ίδιο ποσό για την… επικαιροποίηση μελετών ενός σταδίου που έμεινε ημιτελές από την εποχή της Ολυμπιάδας της Αθήνας.

Το έργο στη Λεμεσό περιλαμβάνει: Πεζόδρομο και ποδηλατόδρομο 1.050 μέτρων. Αυτόνομο φωτισμό με αισθητήρες. Δεντροφύτευση και χρήση βιώσιμων υλικών. Διασύνδεση γειτονιών με το παραλιακό μέτωπο. Και όλα αυτά, με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και άμεση εφαρμογή. Έργο ουσίας, όχι εντυπώσεων. Οι πολίτες θα το περπατήσουν, θα το χρησιμοποιήσουν, θα το ζήσουν.

Αντίθετα. Στον Εύοσμο, τα 400.000 ευρώ διατίθενται αποκλειστικά για την επικαιροποίηση μελετών για ένα στάδιο και κολυμβητήριο που δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ, αν και είχαν ενταχθεί στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Είκοσι χρόνια μετά, το μόνο που κινείται είναι οι… φάκελοι. Ακόμα δεν υπάρχει χρονοδιάγραμμα, ούτε χρηματοδότηση για την κατασκευή. Το έργο παραμένει στα χαρτιά, και η καθημερινότητα των πολιτών παραμένει στάσιμη.

Η περίπτωση του Δήμου Κορδελιού – Ευόσμου φανερώνει μια βαθιά παθογένεια της ελληνικής διοίκησης: την εξάντληση κονδυλίων σε μελέτες, συμβάσεις και διαβουλεύσεις, χωρίς έργο.

Είναι η εικόνα μιας τοπικής αυτοδιοίκησης που ξοδεύει, αλλά δεν προσφέρει. Οι πολίτες δεν κυκλοφορούν μέσα σε μελέτες. Κυκλοφορούν σε δρόμους χωρίς πεζοδρόμια, σε γειτονιές χωρίς πράσινο, σε πόλεις χωρίς υποδομές. Και το μόνο που τους επιστρέφεται είναι υποσχέσεις “για το μέλλον”.

Η Λεμεσός απέδειξε ότι ακόμα και με περιορισμένους πόρους, μπορούν να γίνουν πράγματα που αλλάζουν την καθημερινότητα. Όχι θεωρητικά, χειροπιαστά.

Καιρός οι ελληνικοί δήμοι να κάνουν το ίδιο: Λιγότερες υπογραφές. Περισσότερα έργα.”

Του Πέτρου Λεμπετλή (δημοσιογράφου που ασχολείται με τα θέματα του δήμου Κορδελιού Ευόσμου)