Του Θοδωρή Μπαλτά
Στον αστικό ιστό του πολεοδομικού συγκροτήματος οι κοινόχρηστοι χώροι πρασίνου παρέχουν μόνο 2,27 πράσινο ανά κάτοικο. Κι αν ακόμα αποδίδονταν όλα τα στρατόπεδα ακέραια για πράσινο θα πρόσθεταν άλλα 2,4 τ.μ ανά κάτοικο, συνολικά ούτε 5%. ένα ποσοστό κάτω του μισού από το ελάχιστο αποδεκτό για την υγεία και τις ανάγκες των κατοίκων (Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ). Και ενώ είναι αδήριτη η ανάγκη για αύξηση του πράσινου, έρχεται η κυβέρνηση της Ν.Δ. με τον κ. Δένδια και τον κ. Μητσοτάκη και κάνουν ακριβώς το αντίθετο, ανακοινώνουν οικοδομές, τσιμεντοποίηση δηλαδή του στρατοπέδου Ζιάκα. Αντί να μειωθεί τη σχέση οικοδομής-πράσινο στον αστικό ιστό και στη συγκεκριμένη περίπτωση στη δυτική Θεσσαλονίκη, στο Ελευθέριο-Κορδελιό και στον Εύοσμο, να επιβαρυνθεί ακόμα περισσότερο υπερ της οικοδομής.
Με λύπη μου διαπιστώνω πως οι πρωτοβουλίες αυτές της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού αντιμετωπίζονται από κάποιους «αυτοδιοικητικούς» με σκεπτικισμό συγκατάβασης τελικά ή με δελτία τύπου επι χάρτου από τον Δήμο και όχι ως μείζον κοινωνικό και περιβαλλοντικό θέμα που θα εμπλέκει όλη την κοινωνία σε δυναμικές κινητοποιήσεις διεκδίκησης για πάρκο πρασίνου και πολιτισμού.
Στην Ευρώπη, που πολύ την επικαλούνται, την ξεχνούν όμως όταν πρόκειται για θετικά παραδείγματα, όπως η κατεδάφιση πολυκατοικιών προκειμένου να δημιουργηθούν χώροι πρασίνου. Εδώ πάνε να δημιουργήσουν τετελεσμένα για όλες τις επόμενες γενιές, στερώντας τους μοναδικούς χώρους που απέμειναν μετά την άκρατη οικοδόμηση που συντελέστηκε σε όλο το πολεοδομικό συγκρότημα και ειδικά στη Δυτική Θεσσαλονίκη, στο Ελευθέριο-Κορδελιό και τον Εύοσμο με την μεγαλύτερη περιβαλλοντική επιβάρυνση.
Ενώ γνωρίζουν την αναγκαιότητα για πράσινο και για χώρους πολιτισμού επιλέγουν την «σύγχρονη» αυτή αντιπαροχή υπερ των οικοδομών, ένα «σύγχρονο» πολιτισμικό, περιβαλλοντικό και αστικό έγκλημα θα έλεγα. Η εμπορευματοποίηση των πάντων είναι οδηγός τους και δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η αντίληψη «στοχεύει» κυρίως τις λαϊκές συνοικίες και τους κατοίκους της κατά τρόπο απροκάλυπτα ταξικό. Την ποιότητα ζωής με χώρους πρασίνου, πολιτισμού, αναψυχής δεν την αντιλαμβάνονται ως δικαίωμα για όλους και ειδικά για όλες τις περιοχές.
Έχω γράψει και έχω προτείνει κατά καιρούς πως η μόνη κτιριακή παρέμβαση για τα στρατόπεδα και εν προκειμένου για το στρατόπεδο Ζιάκα που θα μπορούσε να γίνει, να είναι μόνο προς όφελος του πολιτισμού και της παράδοσης. Μέρος του στρατοπέδου Ζιάκα (πχ τα 30 από τα 124 στρέμματα) θα μπορούσε να διαμορφωθεί σε ένα υπαίθριο μουσείο με όλα τα χρώματα και την αρχιτεκτονική κληρονομιά της χώρας, ένα μουσείο που θα περιλαμβάνει ακριβή αντίγραφα εμβληματικών κτιρίων-ορόσημων που βρίσκονται σε διάφορες πόλεις και τόπους της Ελλάδας. Η Βαρκελώνη έκανε κάτι αντίστοιχο με το «ισπανικό χωριό», που είναι από τα πιο διάσημα αξιοθέατα όχι μόνο της Βαρκελώνης, αλλά της Ισπανίας και της Ευρώπης θα έλεγα, με πολύ μεγάλη επισκεψιμότητα. Τέτοιο όμως σχεδιασμό μάλλον ούτε που σκέφτονται οι κυβερνώντες, ενώ κλείνουν σε όλους τους τόνους τη Θεσσαλονίκη ως κέντρο των Βαλκανίων.
Η εξαγγελία τσιμεντοποίησης του πρώην στρατοπέδου Ζιάκα του κ. Μητσοτάκη, πρέπει να μείνει εξαγγελία, να μην υλοποιηθεί. Και επειδή ότι γίνεται δεν «ξεγίνεται» (βλ. το έγκλημα με το «σβήσιμο» της αρχαίας Εγνατίας), όσοι κατανοούν ως ανάγκη τη μη τσιμεντοποίηση του στρατοπέδου Ζιάκα να προβούν σε σοβαρές-δυναμικές παρεμβάσεις με στόχο τη ματαίωση τέτοιων εξαγγελιών. Εύχομαι έστω και τώρα ο Δήμος- μαζί με τους κατοίκους και τους φορείς- να κινηθεί δυναμικά για αυτό τον σκοπό και όχι μόνο με χαλαρές «ανακοινώσεις». Σε κάθε περίπτωση η αντίδραση για αυτόν τον σχεδιασμό της κυβέρνησης Ν.Δ. πρέπει να γενικευτεί ως κεντρικό πολιτικό θέμα με πρωτοβουλίες και από τα κόμματα.
Σχέδιο απόδοσης του πρώην στρατοπέδου Ζιάκα ως πάρκο πρασίνου και πολιτισμού η ανάγκη, αυτό πρέπει να διεκδικηθεί και να υλοποιηθεί.”