Του Γεωργίου Κομνηνού
Δυτική Θεσσαλονίκη: Ζώντας στη σκιά μιας «βόμβας» – Από τη Jet Oil του 1986 στη φωτιά του Περάματος 18/1/25
Ήμουν μαθητής της ΣΤ’ Δημοτικού το 1986, μεγαλώνοντας τότε στην περιοχή της Ξηροκρήνης, όταν η φωτιά στη Jet Oil μαύρισε τον ουρανό της Θεσσαλονίκης. Θυμάμαι …
ακόμα την αγωνία μας στις γειτονιές του δυτικού τομέα, τη συζήτηση στα θρανία για το «πού θα φτάσει η φωτιά» τι θα γίνει αύριο και τον φόβο που σκέπαζε την πόλη.
Σήμερα, ως κάτοικος και δημότης του Δήμου Κορδελιού-Ευόσμου, βλέπω την ίδια ακριβώς αγωνία στα μάτια των συνδημοτών μου. Η δυσοσμία και ο κίνδυνος του να συμβεί το οτιδήποτε είναι έκδηλος στα μάτια τους και στις συζητήσεις τους.
Σαράντα χρόνια μετά, οι Δήμοι Κορδελιού-Ευόσμου, Αμπελοκήπων-Μενεμένης και οι δυτικές συνοικίες του Δήμου Θεσσαλονίκης παραμένουν δέσμιοι μιας επικίνδυνης γειτνίασης με καζάνια και διυλιστήρια.
Ως Ελληνική Λύση και προσωπικά ο Κυριάκος Βελόπουλος, έχουμε φέρει το θέμα επανειλημμένα στη Βουλή. Όμως, οι απαντήσεις που λαμβάνουμε από το κράτος είναι πάντοτε τυπικές και αόριστες, την ώρα που το Πέραμα μας αποδεικνύει ότι η πραγματικότητα δεν κρύβεται πίσω από γραφειοκρατικά έγγραφα.
Τα στοιχεία που πρέπει να γνωρίζουμε:
1. Η απειλή δίπλα στα ΚΤΕΛ: Στη Μενεμένη, σε απόσταση αναπνοής από την Ξηροκρήνη και τον κεντρικό συγκοινωνιακό κόμβο των ΚΤΕΛ, λειτουργούν αποθήκες καυσίμων που υπάγονται στην αυστηρή ευρωπαϊκή Οδηγία Seveso III. Το ίδιο το κράτος παραδέχεται επίσημα τον κίνδυνο «Βιομηχανικού Ατυχήματος Μεγάλης Έκτασης».
2. Η περιβαλλοντική ομηρία: Στο Κορδελιό και τον Εύοσμο, η δυσοσμία έχει γίνει μέρος της καθημερινότητάς μας. Οι έρευνες έχουν ταυτοποιήσει τις πηγές, αλλά η οριστική λύση και η προστασία της υγείας μας καθυστερούν προκλητικά.
3. Το μάθημα του 1986: Η ιστορία μας δίδαξε ότι όταν οι εγκαταστάσεις είναι μέσα στον αστικό ιστό, ένα ατύχημα μπορεί να πάρει διαστάσεις «ντόμινο» για όλη τη Δυτική Θεσσαλονίκη.
Ως Τομεάρχης Πολιτισμού, πιστεύω ακράδαντα ότι ο πρώτος και σημαντικότερος πολιτισμός είναι ο σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή.
Η Δυτική Θεσσαλονίκη δεν είναι η «πίσω αυλή» της πόλης.
Δεν ζητάμε χάρη, απαιτούμε το αυτονόητο: τη σταδιακή απομάκρυνση των επικίνδυνων εγκαταστάσεων και τον πραγματικό έλεγχο της βιομηχανικής δραστηριότητας.
Πριν η ιστορία του 1986 επαναληφθεί, η Πολιτεία οφείλει να δράσει. Οι συνδημότες μου κι εγώ δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλο.
Ο Γεώργιος Κομνηνός είναι Τομεάρχης Πολιτισμού – Πολιτευτής Α’ Θεσσαλονίκης, Ελληνική Λύση