Όσοι έχουν μπει σε λεωφορείο ή σε βανάκι για να πάνε εκδρομή να δουν από κοντά την αγάπη τους, τον ΠΑΟΚ, μπορούν να καταλάβουν το συναίσθημα που υπάρχει για τους επιβαίνοντες και δεν συγκρίνεται, παρά με ελάχιστα βιώματα που υπάρχουν.
Τα χιλιόμετρα…
είναι ένα τίποτα, οι αποστάσεις ένα τσιγάρο δρόμος και πολλές φορές με “ρεφενέ”, μοιρασιά των πάντων, γιατί δένεσαι με μια αόρατη κλωστή με χιλιάδες άλλους, γνωστούς ή φίλους (γιατί άγνωστοι δεν υπάρχουν μεταξύ των ταξιδιωτών).
Υπάρχει μόνο ένα σώμα, μια ψυχή και τέσσερα γράμματα που σε έλκουν σαν τον μαγνήτη και σε κάνουν να τραγουδάς και να σε νομίζουν για τρελό οι υπόλοιποι, όπως λέει το γνωστό σύνθημα, πως δικέφαλε μεγάλωσα και άλλαξαν πολλά.
Δυστυχώς ο χρόνος πάγωσε για 7 ΠΑΟΚτσακια, που η αγάπη τους για τον ΠΑΟΚ τους έφτασε εκεί, τους άφησε εκεί και συνέχισε παραπέρα και δυστυχώς δεν θα γιορτάσουμε όλοι μαζί τα 100 χρόνια και δεν θα ξανά φωνάξουμε όλοι μαζί και για τον επόμενο αιώνα του ΠΑΟΚ.
Η σκέψη όλων μας είναι και στους τραυματίες, οι οποίοι έχουν συνείδηση και επικοινωνούν στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Τιμισοάρα. Σύμφωνα με πληροφορίες ο ένας από αυτούς είναι σε κρίσιμη κατάσταση.