Της Μαρίας Πουρσανιδου
Τις τελευταίες ημέρες, μια σειρά από γεγονότα φέρνουν στο προσκήνιο όχι μόνο επιμέρους περιστατικά, αλλά βαθύτερα ζητήματα πολιτικής ευθύνης, θεσμικής επάρκειας και κοινωνικής ευαισθησίας.
Η αρχή έγινε μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο, όταν ο Δήμαρχος Κορδελιού–Ευόσμου …
επέλεξε να χαρακτηρίσει ως «τρελάδικο» τον δημοτικό χώρο που παραχωρήθηκε στο Γενικό Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης για τη δημιουργία θεραπευτικών κήπων από ασθενείς.
Η συγκεκριμένη τοποθέτηση δεν αποτελεί απλώς μια άστοχη έκφραση· συνιστά μια βαθιά προβληματική στάση που αναπαράγει στίγμα και κοινωνικό αποκλεισμό απέναντι σε ευάλωτες ομάδες.
Σε μια εποχή όπου η ψυχική υγεία διεκδικεί επιτέλους χώρο στον δημόσιο διάλογο, τέτοιες δηλώσεις από θεσμικούς παράγοντες δεν είναι απλώς ατυχείς – είναι επικίνδυνες.
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση οφείλει να λειτουργεί ως φορέας ένταξης και αποδοχής, όχι ως αναπαραγωγός στερεοτύπων και ντροπιαστικών εκφράσεων.
Στο ίδιο χρονικό πλαίσιο, ο ακρωτηριασμός μαθητή νηπιαγωγείου στον Εύοσμο έρχεται να αναδείξει με δραματικό τρόπο τις ελλείψεις στην ασφάλεια των σχολικών εγκαταστάσεων.
Το ζήτημα εδώ δεν είναι η απόδοση ευθυνών σε εκπαιδευτικούς, οι οποίοι καθημερινά εργάζονται υπό δύσκολες συνθήκες, αλλά η συστημική αδυναμία να εξασφαλιστούν ασφαλείς υποδομές για τα παιδιά.
Στεγασμένες δημοτικές υπηρεσίες εντός σχολικών μονάδων, οροφές που μπάζουν νερά, σοβάδες που υποχωρούν δεν είναι τυχαία καθημερινά προβλήματα, αλλά αποτέλεσμα έλλειψης προγραμματισμού και προτεραιοποίησης.
Η πρόληψη τέτοιων περιστατικών δεν μπορεί να επαφίεται στην καλή θέληση ή την υπερεπάρκεια των ανθρώπων της πρώτης γραμμής. Απαιτείται θεσμικός σχεδιασμός, τακτικός έλεγχος εγκαταστάσεων και σαφές πλαίσιο ευθύνης των αρμόδιων αρχών.
Την ίδια στιγμή, ο θάνατος ενός 13χρονου παιδιού που κινούνταν με ηλεκτρικό πατίνι συγκλονίζει και θέτει επί τάπητος ένα ζήτημα που εδώ και καιρό παραμένει αρρύθμιστο.
Η χρήση ηλεκτρικών πατινιών έχει εξαπλωθεί ραγδαία, χωρίς όμως να συνοδεύεται από ένα σαφές και εφαρμόσιμο κανονιστικό πλαίσιο. Η απουσία κανόνων για την ηλικία χρήσης, τα μέσα προστασίας, τις ζώνες κυκλοφορίας και τον έλεγχο ταχύτητας δημιουργεί ένα περιβάλλον υψηλού κινδύνου, ιδίως για ανήλικους.
Η ανάγκη για κανονισμό δεν είναι θεωρητική· είναι επιτακτική και άμεσα συνδεδεμένη με την προστασία της ανθρώπινης ζωής.
Και είναι κρίσιμο να υπογραμμιστεί ότι το ζήτημα αυτό το είχα επισημάνει επανειλημμένα στο παρελθόν, ακόμη και σε επίπεδο διοίκησης, χωρίς να υπάρξει η ανάλογη ανταπόκριση.
Τα τρία αυτά γεγονότα, αν και φαινομενικά ασύνδετα, συγκλίνουν σε έναν κοινό παρονομαστή: την ανεπάρκεια πρόληψης και την έλλειψη υπεύθυνου λόγου και σχεδιασμού.
Από τη γλώσσα που χρησιμοποιούν οι αιρετοί, μέχρι την ασφάλεια των παιδιών και τη ρύθμιση νέων μορφών μετακίνησης, το ζητούμενο παραμένει το ίδιο: σοβαρότητα, θεσμική εγρήγορση και ουσιαστικός σεβασμός προς την κοινωνία.
Η Μαρία Πουρσανίδου είναι πρώην αντιδήμαρχος Οικονομικών της διοίκησης Αλεξανδρίδη στο δήμο Κορδελιού Ευόσμου, που παραιτήθηκε και ανεξαρτητοποιήθηκε.