Του Απόστολου Ελευθερίου
Η περιοχή άνωθεν της Περιφερειακής αναπτύσσεται με εκρηκτικούς ρυθμούς. Νέες πολυκατοικίες ξεφυτρώνουν συνεχώς, νέες οικογένειες εγκαθίστανται καθημερινά, χιλιάδες άνθρωποι επιλέγουν να χτίσουν τη ζωή τους σε μια περιοχή που μεγαλώνει πληθυσμιακά χρόνο με τον χρόνο.
Όμως όσο αυξάνεται ο πληθυσμός, τόσο μεγαλώνει και η αγωνία για τη μη ύπαρξη και του πότε πρόκειται να υπάρξουν οι υποδομές που απαιτούνται για να μπορεί αυτή η περιοχή να θεωρείται πραγματικά βιώσιμη κι ανθρώπινη.
Γιατί σήμερα, η πραγματικότητα είναι σκληρή.
Ελλιπής φωτισμός.
Ανύπαρκτα ή επικίνδυνα πεζοδρόμια.
Ανύπαρκτοι χώροι άθλησης.
Χώροι πρασίνου θεωρούνται τα ακούρευτα οικόπεδα.
Παιδιά που δεν έχουν ασφαλείς χώρους να παίξουν στη γειτονιά τους.
Γονείς που αναγκάζονται να κυκλοφορούν με φόβο σε δρόμους χωρίς βασικές προδιαγραφές ασφάλειας και κυκλοφορούν με ένα φακό στο χέρι.
Και μέσα σε όλα αυτά, το μεγαλύτερο ίσως ζήτημα είναι η σχολική στέγη.
Το 25ο Δημοτικό Σχολείο πρέπει επιτέλους να ολοκληρωθεί. Όμως ακόμη κι αν ολοκληρωθεί, αρκεί πραγματικά για τις ανάγκες μιας περιοχής που διογκώνεται ανεξέλεγκτα; Έχει υπολογιστεί πόσα παιδιά θα ζουν εδώ τα επόμενα χρόνια; Ή θα βρεθούμε ξανά μπροστά στην ίδια ασφυκτική κατάσταση, με σχολεία γεμάτα, με λύσεις προσωρινές και παιδιά να στοιβάζονται; Θα γλυτώσουμε από τη λύση των kibo και των υπογείων αιθουσών;
Και πέρα από την κατασκευή του σχολείου, υπάρχει ένα ακόμη κρίσιμο ερώτημα: έχει υπάρξει σοβαρός σχεδιασμός για την ασφαλή λειτουργία του;
Πώς θα προσεγγίζουν καθημερινά εκατοντάδες γονείς και μαθητές ένα σχολείο τοποθετημένο πάνω σε πολυσύχναστο δρόμο; Πού είναι οι κυκλοφοριακές μελέτες, οι ασφαλείς διαβάσεις, οι παρεμβάσεις οδικής ασφάλειας, ο φωτισμός, οι πεζοδρομήσεις;
Θα περιμένουμε πρώτα να συμβεί κάποιο ατύχημα για να κινηθούμε; Γιατί ο στόχος μας πρέπει να είναι απόλυτος: κανένας κίνδυνος ή πιθανότητα τραυματισμού δεν πρέπει να υπάρχει κατά την προσέλευση κι αποχώρηση των παιδιών μας.
Την ίδια στιγμή, η ανάγκη για το 7ο Γυμνάσιο και το 4ο Λύκειο γίνεται ολοένα και πιο πιεστική. Τα παιδιά αυτής της περιοχής μεγαλώνουν τώρα. Οι οικογένειες αυξάνονται τώρα. Οι ανάγκες υπάρχουν τώρα. Και η αγωνία των κατοίκων, των γονέων και των παιδιών δεν επιδέχεται την παραμικρή καθυστέρηση.
Η ανάπτυξη μιας περιοχής δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στην ανέγερση κατοικιών. Αν δεν συνοδεύεται από σχολεία, ασφαλείς δρόμους, πεζοδρόμια, πάρκα και βασικές υποδομές καθημερινότητας, τότε μιλάμε για μια περιοχή που μεγαλώνει χωρίς να μπορεί να υποστηρίξει τους ανθρώπους της.
Οι οικογένειες που ζουν άνωθεν της Περιφερειακής δεν ζητούν κάτι υπερβολικό. Ζητούν να μπορούν τα παιδιά τους να μεγαλώνουν με ασφάλεια, αξιοπρέπεια και προοπτική μέσα στη γειτονιά τους. Και αυτό δεν μπορεί να παραμένει διαρκώς μια υπόσχεση για αργότερα.
Ο Απόστολος Ελευθερίου είναι πρόεδρος της Ένωσης Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων του Δήμου Κορδελιού Ευόσμου