Υπάρχουν πολιτικές αποφάσεις που δεν κρίνονται από το οικονομικό τους μέγεθος, αλλά από το μήνυμα που εκπέμπουν προς την κοινωνία.

Η πρόθεση της διοίκησης του Δήμου Κορδελιού – Ευόσμου να άρει την ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου για τη μη αποδοχή χορηγιών από τα ΕΛΠΕ είναι μια απο αυτές.

Μπορεί η σημερινή διοίκηση να μην έχει ανοίξει τα χαρτιά της, αλλά έτσι πως έχει στηθεί το σκηνικό δείχνει ξεκάθαρα την πρόθεση της, ως πολιτική επιλογή και απόφαση.

Θα πρέπει να θυμίσουμε στους αναγνώστες πως η παράταξη της διοίκησης εξελέγη έχοντας ως μία από τις βασικές προεκλογικές σημαίες της, τον αγώνα απέναντι στη δυσοσμία και την περιβαλλοντική επιβάρυνση της περιοχής.

Τότε κατήγγειλε, επέκρινε και κατηγόρησε την προηγούμενη διοικήση για τη στάση της απέναντι στα ΕΛΠΕ, υποστηρίζοντας ότι η υγεία των κατοίκων δεν μπορεί να μπαίνει σε καμία διαπραγμάτευση.

Τι άλλαξε σήμερα;

Πώς γίνεται η διοίκηση που ζητούσε μηδενική ανοχή απέναντι στα ΕΛΠΕ να εμφανίζεται πλέον διατεθειμένη να αποδεχθεί χορηγίες από την ίδια εταιρεία;

Πώς εξηγείται αυτή η πολιτική μεταστροφή;

Και κυρίως, αξίζει να ανταλλαχθεί η πολιτική συνέπεια, η αξιοπρέπεια και το μήνυμα που εκπέμπει ο Δήμος προς τους πολίτες με χλοοτάπητες, κάποιες εργασίες στα γήπεδα και μερικές φανέλες αθλητικών συλλόγων;

Οι αθλητικοί σύλλογοι χρειάζονται σύγχρονες και ασφαλείς εγκαταστάσεις, κάτι που είναι στην ευθύνη και υποχρέωση των δήμων και της Πολιτείας, όχι των εταιρικών χορηγιών μιας βιομηχανίας που επί χρόνια βρίσκεται στο επίκεντρο των διαμαρτυριών των κατοίκων για τη δυσοσμία.

Αν πράγματι δεν υπάρχουν χρήματα για τη συντήρηση των γηπέδων, γιατί βρίσκονται για άλλες δράσεις και εκδηλώσεις, του τύπου “άρτος και θεαμα”;

Γιατί δεν διεκδικούνται περισσότερες κρατικές χρηματοδοτήσεις;

Γιατί επιλέγεται η λύση που δημιουργεί τις μεγαλύτερες πολιτικές και ηθικές σκιές;

Η άρση του εμπάργκο δεν είναι μια απλή διοικητική πράξη. Είναι μια βαθιά πολιτική επιλογή. Και οι πολιτικές επιλογές κρίνονται με βάση τη συνέπεια.

Οι δημότες έχουν κάθε δικαίωμα να αναρωτηθούν:

Η υγεία των κατοίκων εξακολουθεί να αποτελεί αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα;

Η προεκλογική ρητορική ήταν πραγματική δέσμευση ή ένα εργαλείο για την κατάκτηση της εξουσίας;

Και τελικά, πόσο κοστίζει η πολιτική αξιοπιστία μιας διοίκησης;

Ένας χλοοτάπητας και μερικές φανέλες αρκούν για να αλλάξουν όσα μέχρι χθες παρουσιάζονταν ως ζήτημα αρχής;

Γιατί στο τέλος, οι πολίτες δεν θα θυμούνται μόνο αν κατασκευάστηκε ένα γήπεδο.

Θα θυμούνται αν εκείνοι που τους ζήτησαν την εμπιστοσύνη τους έμειναν πιστοί στις δεσμεύσεις τους ή αν επέλεξαν τον δρόμο της πολιτικής «κωλοτούμπας».

Θα θυμούνται αν οι εκλεγμένοι τους προστάτευσαν την υγεία τους και τις συνθήκες διαβίωσης τους.

Θα θυμούνται ποιοι άνοιξαν την “κερκόπορτα” για μελλοντικές πιθανές επιπτώσεις.

Τσιότσος Αθανάσιος