Τις τελευταίες ημέρες επιχειρείται να παρουσιαστεί στην τοπική κοινωνία ένα ψεύτικο δίλημμα.

«Θέλετε καλύτερα γήπεδα για τα παιδιά ή όχι;»

Η απάντηση είναι αυτονόητη.

Ναι.

Κανείς δεν μπορεί να είναι απέναντι στον αθλητισμό, στα παιδιά, στους νέους και στις ιστορικές ομάδες του Δήμου Κορδελιού – Ευόσμου.

Οι αθλητικές εγκαταστάσεις πρέπει να είναι σύγχρονες, ασφαλείς και λειτουργικές. Οι χλοοτάπητες και οι αθλητικοί τάπητες πρέπει να συντηρούνται και να αντικαθίστανται όταν χρειάζεται. Οι δημοτικές αρχές και η Πολιτεία έχουν υποχρέωση να επενδύουν κάθε χρόνο στον μαζικό αθλητισμό, γιατί αυτός αποτελεί επένδυση στη νέα γενιά.

Αυτό όμως δεν είναι το πραγματικό θέμα.

Το πραγματικό δίλημμα δεν είναι αν θα αλλάξει ένας χλοοτάπητας.

Το πραγματικό δίλημμα είναι αν, μέσα από αυτές τις χορηγίες, επιχειρείται να αλλάξει η πολιτική σχέση της τοπικής κοινωνίας με μια βαριά βιομηχανική δραστηριότητα που εδώ και δεκαετίες αποτελεί αντικείμενο ανησυχίας για τους κατοίκους.

Η συζήτηση δεν πρέπει να μετατοπιστεί από την υγεία… στο χορτάρι.

Γιατί τα γήπεδα είναι υποχρέωση του Δήμου και της Πολιτείας.

Δεν είναι αντάλλαγμα.

Οι δημότες πληρώνουν φόρους και δημοτικά τέλη ακριβώς για να υπάρχουν ασφαλείς αθλητικές εγκαταστάσεις, σχολεία, πάρκα και δημόσιοι χώροι.

Αυτά δεν μπορεί να παρουσιάζονται ως «δώρο».

Η τοπική κοινωνία έχει κάθε δικαίωμα να διεκδικεί καλύτερες εγκαταστάσεις.

Ταυτόχρονα όμως έχει το ίδιο δικαίωμα να διεκδικεί καθαρότερο αέρα, ουσιαστικό περιβαλλοντικό έλεγχο και διαρκή προστασία της δημόσιας υγείας.

Οι δύο διεκδικήσεις όχι μόνο δεν συγκρούονται, αλλά οφείλουν να πορεύονται μαζί.

Γονείς, αθλητές, προπονητές, διοικήσεις ομάδων και κάτοικοι θα έπρεπε να βρίσκονται στην ίδια πλευρά.

Να απαιτούν και καλύτερα γήπεδα και καλύτερο περιβάλλον.

Και όχι να τίθενται απέναντι ο ένας στον άλλον.

Γιατί το ερώτημα που θα μας κάνουν αύριο τα ίδια τα παιδιά ίσως να είναι πολύ πιο δύσκολο από το αν άλλαξε ο χλοοτάπητας.

«Γνωρίζατε ότι υπήρχαν περιβαλλοντικές ανησυχίες και παρ’ όλα αυτά θεωρήσατε σημαντικότερο να αλλάξετε τον τάπητα;»

Τι θα απαντήσουμε;

Ότι απέκτησαν ένα καλύτερο γήπεδο;

Ή ότι κάναμε ό,τι περνούσε από το χέρι μας ώστε να έχουν και καλύτερες συνθήκες ζωής;

Στη δημόσια συζήτηση έχουν κατά καιρούς παρουσιαστεί επιστημονικές μελέτες και εκθέσεις που καταγράφουν προβληματισμούς για την περιβαλλοντική επιβάρυνση στη δυτική Θεσσαλονίκη και την ανάγκη συνεχούς παρακολούθησης και προστασίας της δημόσιας υγείας.

Αυτές οι ανησυχίες δεν εξαφανίζονται επειδή κατασκευάζεται ένας νέος χλοοτάπητας.

Ούτε η ποιότητα του αέρα βελτιώνεται με μια χορηγία.

Γι’ αυτό και η συζήτηση δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στο «τι θα πάρουν οι ομάδες».

Πρέπει να επεκτείνεται και στο «με ποιους όρους δίνονται αυτές οι χορηγίες», «ποια είναι η συνολική πολιτική του Δήμου», «πώς διασφαλίζεται ότι δεν υποκαθίστανται δημόσιες υποχρεώσεις» και «πώς προστατεύεται η εμπιστοσύνη των πολιτών».

Οι ίδιες οι ομάδες, που επιτελούν σημαντικό κοινωνικό έργο, δεν έχουν λόγο να βρεθούν απέναντι στην κοινωνία.

Αντίθετα, θα μπορούσαν να πρωτοστατήσουν μαζί με τους γονείς και τους κατοίκους στη διεκδίκηση όλων όσων αξίζουν τα παιδιά: σύγχρονες αθλητικές εγκαταστάσεις, ασφαλείς γειτονιές, καθαρό περιβάλλον και ουσιαστική προστασία της υγείας.

Γιατί τα παιδιά μας δεν πρέπει να αναγκάζονται να διαλέξουν ανάμεσα σε έναν καινούριο χλοοτάπητα και στο δικαίωμα να μεγαλώνουν στο καλύτερο δυνατό περιβάλλον.

Αξίζουν και τα δύο.

Και αυτή είναι η πραγματική ευθύνη όλων μας.

Τσιότσος Αθανάσιος