Του Πέτρου Λεμπετλή
Δεν μιλώ εκ του ασφαλούς ούτε κάνω εύκολη κριτική.
Για πολλά χρόνια, ως δημοσιογράφος και εκδότης τοπικής εφημερίδας στον Εύοσμο, γνώριζα πολύ καλά τι σημαίνει οικονομική πίεση. Μια τοπική εφημερίδα επιβίωνε σχεδόν αποκλειστικά από τις διαφημιστικές καταχωρήσεις επιχειρήσεων και επαγγελματιών. Κι όμως, επέλεξα συνειδητά να μη δεχθώ διαφημίσεις από τη συγκεκριμένη βιομηχανία, παρότι γνώριζα ότι θα στερούμουν πολύτιμους πόρους, απαραίτητους για την κάλυψη των λειτουργικών εξόδων της εφημερίδας.
Ήταν μια δύσκολη απόφαση με πραγματικό οικονομικό κόστος. Όμως, πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω, ότι όταν μια τοπική κοινωνία δοκιμάζεται επί χρόνια από τη δυσοσμία και τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις, δεν μπορείς να καταγγέλλεις το πρόβλημα από τη μία και να εξαρτάσαι οικονομικά από εκείνον που θεωρείται μέρος του από την άλλη.
Γι’ αυτό και σήμερα δυσκολεύομαι να αποδεχθώ ότι ένας ολόκληρος Δήμος κάνει αυτό που εγώ, ως ένας απλός εκδότης, αρνήθηκα να κάνω. Δεν είναι ζήτημα των αθλητικών συλλόγων, τους οποίους όλοι οφείλουμε να στηρίζουμε. Είναι ζήτημα πολιτικής συνέπειας, θεσμικής αξιοπιστίας και σεβασμού απέναντι στους κατοίκους που εδώ και δεκαετίες ζητούν το αυτονόητο. Καθαρό αέρα και καλύτερη ποιότητα ζωής.
Αν η απόφαση του 2019 ήταν σωστή επειδή εξέφραζε την αγωνία της τοπικής κοινωνίας, τότε πρέπει πρώτα να αποδείξεις ότι οι λόγοι που την επέβαλαν έχουν εκλείψει. Αν δεν έχουν εκλείψει, η άρση της δεν αποτελεί λύση του προβλήματος. Αποτελεί αλλαγή στάσης απέναντι στο πρόβλημα.
Η συνέπεια στις αρχές έχει αξία μόνο όταν απαιτεί προσωπικό ή πολιτικό κόστος. Όταν δεν υπάρχει κόστος, δεν πρόκειται για συνέπεια, αλλά για ευκολία και πολιτικό συμβιβασμό.
Γι’ αυτό και πραγματικά λυπάμαι που βλέπω τον άλλοτε αυτοαποκαλούμενο “Πρωταγωνιστή” να ακολουθεί έναν τέτοιο πολιτικό κατήφορο, εγκαταλείποντας αρχές και αποφάσεις που κάποτε παρουσιάζονταν ως αδιαπραγμάτευτες.