Η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Κορδελιού – Ευόσμου να άρει το εμπάργκο στην αποδοχή χορηγιών από τα Ελληνικά Πετρέλαια δημιουργεί πλέον ένα νέο δεδομένο, στην τοπική κοινωνία.
Όμως μαζί με την απόφαση δημιουργούνται και μια σειρά από ερωτήματα που δεν αφορούν το αν οι αθλητικές εγκαταστάσεις χρειάζονται αναβάθμιση – αυτό είναι αυτονόητο – αλλά τι ακριβώς υπήρχε στο τραπέζι όταν αποφασίστηκε να αλλάξει μια πολιτική που ίσχυε εδώ και χρόνια.
Γιατί, μέχρι στιγμής, αυτό που φαίνεται να υπάρχει είναι η πρόθεση της εταιρείας να εξετάσει και να χρηματοδοτήσει παρεμβάσεις στα γήπεδα τεσσάρων ιστορικών ομάδων του δήμου. Όχι ένα υπογεγραμμένο πρόγραμμα έργων.
Και εδώ αρχίζουν τα εύλογα ερωτήματα.
Στα έγγραφα της διαδικασίας, η εταιρεία ζητά τη συνδρομή του Δήμου προκειμένου να αξιολογηθούν τα αιτήματα των τεσσάρων ομάδων.
Το ερώτημα είναι απλό:
Έπρεπε να αρθεί μια ομόφωνη πολιτική απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου για κάτι που ακόμη βρίσκεται στο στάδιο της αξιολόγησης;
Δεν θα έπρεπε πρώτα να υπάρξει η αξιολόγηση εκ μέρους του δήμου, την οποία αιτείται η εταιρεία;
Δεν θα έπρεπε ύστερα να υπάρχει ένα σαφές, συγκεκριμένο και δεσμευτικό πλαίσιο και στη συνέχεια να κληθεί το Δημοτικό Συμβούλιο να αποφασίσει αν συμφωνεί με την αλλαγή πολιτικής;
Εδώ φαίνεται να συμβαίνει το αντίστροφο.
Πρώτα αλλάζει η πολιτική του Δήμου και μετά θα φανεί τι ακριβώς θα γίνει.
Και τα ερωτήματα συνεχίζουν.
Πότε θα γίνουν τα έργα;
Αυτό είναι ίσως το πιο πρακτικό ερώτημα, επειδή δεν προκύπτει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα υλοποίησης.
Πότε θα ξεκινήσουν οι εργασίες;
Πότε θα ολοκληρωθούν;
Εάν πρόκειται για τις εργασίες που αιτήθηκαν οι ομάδες και απαιτούν εκτεταμένες παρεμβάσεις, το ευνοϊκότερο σενάριο για την πραγματοποίηση τους, σίγουρα δεν θα είναι η ποδοσφαιρική χρονιά που θα αρχίσει τις επόμενες εβδομάδες, αλλά το καλοκαίρι του 2027, έναν χρόνο μετά.
Και ερχόμαστε στο καλοκαίρι του 2027.
Θα πραγματοποιηθούν οι εργασίες ταυτόχρονα και στα τέσσερα γηπεδα;
Ή θα προχωρήσει ένα γήπεδο κάθε χρόνο;
Και αν επιλεγεί η δεύτερη λύση, ποια ομάδα θα περιμένει πρώτη και ποια θα περιμένει δεύτερη, τρίτη ή τέταρτη;
Αυτό έχει να κάνει με την πρόθεση της εταιρείας, αλλά και με την εταιρική πολιτική της, η οποία δεν αναφέρεται πουθενά.
Άρα, υπάρχει συγκεκριμένος ετήσιος προϋπολογισμός;
Υπάρχει ετήσιο ανώτατο ποσό;
Υπάρχει ετήσια δέσμευση για συγκεκριμένο ύψος δαπάνης;
Ή η συζήτηση γίνεται χωρίς καν να γνωρίζει η τοπική κοινωνία πόσα χρήματα αφορά η συγκεκριμένη πρόθεση σε ετήσια βάση, για να βγουν τα απαραίτητα συμπεράσματα;
Όταν μιλάμε για εταιρική κοινωνική ευθύνη, οι πολίτες δικαιούνται να γνωρίζουν όχι μόνο ότι «θα γίνουν έργα», αλλά ποια έργα, με ποιο κόστος, πότε και με ποιους όρους.
Και όταν μιλάμε για άρση μιας ομόφωνης πολιτικής απόφασης, οι πολίτες δικαιούνται να γνωρίζουν πιο “χειροποίητα” δεδομένα, από απλές φιλολογικές προθέσεις.
Τσιότσος Αθανάσιος – Αντίλεξις News