Μια επιλογή που προκαλεί εύλογα ερωτήματα και έντονο προβληματισμό είναι ο τρόπος με τον οποίο στήθηκε η εξέδρα για τη συναυλία του Αντώνη Ρέμου στη Θεσσαλονίκη, με το μνημείο του Μεγάλου Αλεξάνδρου να βρίσκεται κυριολεκτικά μέσα στο σκηνικό της διοργάνωσης.
Η εικόνα είναι χαρακτηριστική: μεταλλικές κατασκευές, γιγαντιαίες εξέδρες, προβολείς, καλώδια και εξοπλισμός περιβάλλουν το άγαλμα, δημιουργώντας την εντύπωση ότι το μνημείο αποτελεί μέρος της σκηνογραφίας μιας συναυλίας.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα.
Ένα από τα πιο εμβληματικά μνημεία της Θεσσαλονίκης δεν είναι σκηνικό. Δεν είναι ντεκόρ. Και ασφαλώς δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ένα ακόμη στοιχείο που απλώς «χωράει» πίσω από μια εξέδρα.
Το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου αποτελεί σημείο αναφοράς για την πόλη και ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα τοπόσημά της. Η κατασκευή της εξέδρας και του τεράστιου τεχνικού εξοπλισμού όχι μόνο επισκιάζει οπτικά το μνημείο, αλλά του αφαιρεί την επιβλητικότητα του.
Χρειαζόταν πραγματικά να στηθεί η εξέδρα με αυτόν τον τρόπο;
Υπάρχει άδεια που επέτρεψε την “κακοποίηση” του μνημείου;
Ποιος έδωσε την άδεια αυτή;
Ή ήταν αυθαιρεσία του χορηγού που πλέον οι εκπρόσωποι του τοπικού και επιχειρηματικού χώρου θεωρούν πλέον τον χορηγό “Μέγα”;
Και αυτό δεν αφορά μόνο τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη ή τη συγκεκριμένη συναυλία, αλλά τον τρόπο με τον οποίο μια πόλη αντιμετωπίζει τα μνημεία της.
Η συγκεκριμένη εικόνα, λοιπόν, δεν είναι απλώς μια φωτογραφία από το στήσιμο μιας συναυλίας.
Είναι μια εικόνα που γεννά το αυτονόητο ερώτημα: πόσο σεβασμό δείχνουμε τελικά στα μνημεία της πόλης μας;
Γιατί ο Μέγας Αλέξανδρος έπρεπε να αποτελεί φόντο της εξέδρας μιας συναυλίας;
Μήπως για το χάπενινγκ της συναυλίας ντύσουν και τον Μέγα Αλέξανδρο με ρούχα της εποχής ή με προβολείς για να μην αλλάζει την “αισθητική” της συναυλίας;
Ή μήπως ο Ρέμος θα ντυθεί “Μακεδόνας στρατηλάτης” για να γίνει και ο ίδιος μέρος του σκηνικού;