Η συζήτηση για τα ταμειακά διαθέσιμα, την αλλαγή τράπεζας και τα πολυτελή οχήματα έχει πλέον αποκτήσει ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα στον Δήμο Κορδελιού–Ευόσμου.

Με τη συνεδρίαση λογοδοσίας της Παρασκευής 18 Σεπτεμβρίου να πλησιάζει, ένα διαφορετικό ερώτημα έρχεται στο προσκήνιο:

Ποιος θα επιλέξει να φέρει τελικά την υπόθεση στη λογοδοσία;

Γιατί, εάν το θέμα εισαχθεί με αυτόν τον τρόπο, δεν θα έχει σημασία μόνο η απάντηση που θα δοθεί από τη διοίκηση.
Θα έχει σημασία και η ίδια η επιλογή της διαδικασίας.

Εάν γίνει ερώτηση, τι θα ακολουθήσει;
Ας υποθέσουμε ότι ένας δημοτικός σύμβουλος καταθέτει ερώτηση για τα ταμειακά διαθέσιμα. Η διοίκηση απαντά.
Και μετά;

Εάν η απάντηση αφήνει κενά; Εάν προκύψουν νέα ερωτήματα; Εάν κάποιος δημοτικός σύμβουλος θέλει να παρουσιάσει διαφορετικά στοιχεία; Εάν ένας επικεφαλής παράταξης θέλει να ασκήσει πολιτική κριτική; Εάν χρειάζεται να παρουσιαστούν έγγραφα που φωτίζουν μια διαφορετική πτυχή της υπόθεσης;

Η λογοδοσία δεν προσφέρει το ίδιο πεδίο ανάπτυξης μιας τέτοιας συζήτησης με μια κανονική συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου.

Και αυτό δημιουργεί ένα κρίσιμο πολιτικό ζήτημα. Η επιλογή της λογοδοσίας δεν είναι πολιτικά ουδέτερη.

Εάν κάποιος επιλέξει να φέρει μια τόσο σοβαρή υπόθεση στη λογοδοσία, αντί να ζητήσει να συζητηθεί ως αυτοτελές θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο, τότε θα πρέπει να είναι έτοιμος να αναλάβει και την πολιτική ευθύνη για το αποτέλεσμα αυτής της επιλογής.

Διότι εάν η συζήτηση περιοριστεί σε μία ερώτηση και μία απάντηση, χωρίς να υπάρξει η δυνατότητα να αναλυθούν όλες οι πλευρές, τότε θα παραμείνει η εντύπωση μιας ελλειμματικής συζήτησης.

Και μαζί της θα παραμείνουν και οι σκιές. Όχι επειδή απαραίτητα κάποιος έχει κάτι να κρύψει. Αλλά επειδή ένα θέμα που απαιτεί πολλές απαντήσεις δεν μπορεί εύκολα να κλείσει με μία απάντηση.

Και τότε ποια θα είναι η πρόθεση;

Εάν το θέμα φέρει στη λογοδοσία δημοτικός σύμβουλος της διοίκησης εύλογα μπορεί να δημιουργηθεί η πολιτική εντύπωση ότι η επιλογή της συγκεκριμένης διαδικασίας λειτουργεί περισσότερο ως μηχανισμός ελεγχόμενης συζήτησης παρά ως προσπάθεια πλήρους διερεύνησης.

Εάν, από την άλλη, το φέρει ανεξάρτητος δημοτικός σύμβουλος, τότε το ερώτημα θα είναι διαφορετικό: Γιατί λογοδοσία και όχι Δημοτικό Συμβούλιο;

Ειδικά εάν δημιουργηθεί η εικόνα ότι ανεξάρτητοι σύμβουλοι χρησιμοποιούνται ως ένας πολιτικός «πάγκος» που μπορεί να αναλαμβάνει να φέρει δύσκολα ζητήματα στη λογοδοσία, διευκολύνοντας τελικά τη διοίκηση να απαντήσει χωρίς να ανοίξει μια πλήρης συζήτηση ενώπιον όλων των παρατάξεων.

Φυσικά, αυτή είναι μια πολιτική ανάγνωση της επιλογής και όχι απόδειξη πρόθεσης. Όμως στην πολιτική, όπως και στη δημοσιογραφία, οι επιλογές κρίνονται και από το αποτέλεσμα που παράγουν.

Αν η συζήτηση αποτύχει, ποιος θα χρεωθεί την αποτυχία;

Εάν το θέμα έρθει στη λογοδοσία και η συζήτηση αποδειχθεί περιορισμένη, τότε δεν θα μπορεί κανείς να πει ότι δεν γνώριζε τους περιορισμούς της διαδικασίας.

Και εάν τελικά δεν αναλυθούν όλες οι πτυχές της υπόθεσης, η ευθύνη δεν θα αφορά μόνο εκείνον που απαντά. Θα αφορά πολιτικά και εκείνον που επέλεξε το συγκεκριμένο να θέσει το θέμα στο συγκεκριμένο πλαίσιο.

Γιατί ο δημοτικός σύμβουλος που θέλει πραγματικά να φωτίσει μια υπόθεση έχει δύο επιλογές:

Να επιδιώξει μια σύντομη απάντηση ή να διεκδικήσει μια πλήρη συζήτηση.

Στην περίπτωση των ταμειακών διαθεσίμων, η δεύτερη επιλογή φαίνεται να ανταποκρίνεται περισσότερο στη σοβαρότητα του θέματος.

Η κοινωνία δεν ενδιαφέρεται απλώς να ακούσει ότι «δόθηκε απάντηση». Θέλει να γνωρίζει τι ακριβώς συνέβη. Πώς ελήφθησαν οι αποφάσεις. Ποια ήταν τα οικονομικά δεδομένα. Ποιοι ήταν οι όροι της τραπεζικής συμφωνίας. Τι ακριβώς συνέβη με τα οχήματα. Και όλα αυτά να συζητηθούν ανοιχτά.

Η σοβαρότητα του θέματος απαιτεί συζήτηση χωρίς διαδικαστικές συντομεύσεις. Χωρίς μια συζήτηση που θα τελειώσει πριν προλάβουν να τεθούν τα πραγματικά ερωτήματα.

Γιατί εάν ένας ανεξάρτητος σύμβουλος ή ένας σύμβουλος της διοίκησης επιλέξει να φέρει το θέμα στη λογοδοσία και τελικά η υπόθεση περιοριστεί σε μια ερώτηση και μια απάντηση, τότε η επιλογή αυτή θα κριθεί από το αποτέλεσμα.

Και αν το αποτέλεσμα είναι μια συζήτηση που δεν απαντά στα βασικά ερωτήματα, θα έχουν δημιουργηθεί ακόμη περισσότερες σκιές αντί να διαλυθούν οι ήδη υπάρχουσες.

Η πραγματική πρόκληση είναι να εξασφαλιστεί ότι όλα τα δεδομένα θα βγουν στο φως και όλες οι πλευρές θα έχουν τη δυνατότητα να τοποθετηθούν.

Γιατί στα σοβαρά ζητήματα της αυτοδιοίκησης δεν αρκεί να υπάρχει λογοδοσία στα χαρτιά. Χρειάζεται ουσιαστικός έλεγχος. Και όταν μιλάμε για τα χρήματα του Δήμου, ο πήχης πρέπει να είναι ακόμη ψηλότερος.

Γιατί τότε θα πρέπει να αποδείξει, αυτός που θα θέσει το θέμα, ότι δεν επέλεξε τη λογοδοσία για να κλείσει το θέμα με μία απάντηση και ενδεχόμενη αποτυχία της συζήτησης θα έχει ονοματεπώνυμο πολιτικής επιλογής.

Τσιότσος Αθανάσιος