Θετική εξέλιξη για τα δημοτικά τεκταινόμενα θα ήταν να ανοίξει κάποια στιγμή μια συζήτηση που αγγίζει τον πυρήνα της λειτουργίας ενός Δημοτικού Συμβουλίου και να τεθεί το ερώτημα μέχρι πού φτάνει ο κανονισμός και από πού ξεκινά η πολιτική συνεννόηση και ο σεβασμός μεταξύ των αιρετών
Στην τελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Κορδελιού – Ευόσμου τέθηκε εκ νέου το ζήτημα της δυνατότητας των επικεφαλής των δημοτικών παρατάξεων να λαμβάνουν τον λόγο πριν από την έναρξη της διαδικασίας.
Ο νέος κανονισμός μπορεί πράγματι να θέτει συγκεκριμένα όρια και να μην προβλέπει τη δυνατότητα γενικών τοποθετήσεων πριν από την έναρξη της ημερήσιας διάταξης. Και οι κανόνες ασφαλώς πρέπει να τηρούνται.
Όμως ένα Δημοτικό Συμβούλιο δεν είναι απλώς ένας μηχανισμός εφαρμογής άρθρων και παραγράφων. Είναι ένας πολιτικός και δημοκρατικός θεσμός, μέσα στον οποίο υπάρχουν διαφορετικές παρατάξεις, διαφορετικές απόψεις, εντάσεις, διαφωνίες, αλλά και η ανάγκη να υπάρχει ένας στοιχειώδης χώρος συνεννόησης.
Δεν πρέπει να παραγνωρίζει κάνεις πως κάποιες φορές, υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες η αυστηρή εφαρμογή μιας διαδικασίας μπορεί να δημιουργήσει περισσότερη ένταση από αυτή που υποτίθεται ότι αποτρέπει.
Ιδιαίτερα όταν ένας επικεφαλής παράταξης ζητά να τοποθετηθεί για ένα ζήτημα που τον αφορά άμεσα και προσωπικά.
Αυτό συνέβη στην περίπτωση του πρώην δημάρχου και επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης, Κλεάνθη Μανδαλιανού.
Στην προηγούμενη ειδική συνεδρίαση λογοδοσίας, κατά την οποία απουσίαζε το σύνολο της αντιπολίτευσης, ο δήμαρχος Λευτέρης Αλεξανδρίδης αναφέρθηκε σε ζητήματα που αφορούσαν την αντιπολίτευση και, σύμφωνα με όσα τέθηκαν στη συνέχεια, υπήρξαν και αναφορές επί προσωπικού με χαρακτηρισμούς, στον πρώην δήμαρχο.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Κλεάνθης Μανδαλιανός ζήτησε τον λόγο προκειμένου να απαντήσει στις αιχμές που τον αφορούσαν.
Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι μόνο αν τυπικά υπήρχε δικαίωμα να μιλήσει εκείνη τη στιγμή, αλλά αν θεσμικά και πολιτικά θα ήταν ορθότερο να του δοθεί η δυνατότητα να απαντήσει, για να μην υπάρξει ένταση και παρερμηνείες.
Μια σημαντική λεπτομέρεια. Αυτό που δεν πρέπει να ξεχνούμε είναι πως σήμερα είναι ο Μανδαλιανός. Στο μέλλον μπορεί να είναι ο Αλεξανδρίδης ή κάποιος άλλος, γιατί η πολιτική ζωή κάνει κύκλους και αλλάζουν οι ρόλοι πολλές φορές.
Γι’ αυτό ακριβώς μια πολιτική απόφαση δεν πρέπει να κρίνεται μόνο με βάση το ποιος βρίσκεται σήμερα στη μία ή στην άλλη πλευρά της αίθουσας. Η πραγματική δοκιμασία ενός κανόνα είναι να μπορεί να εφαρμοστεί το ίδιο και όταν αλλάξουν οι συσχετισμοί.
Αν σήμερα θεωρούμε σωστό να μην επιτρέπεται σε έναν επικεφαλής να απαντήσει, πρέπει να είμαστε έτοιμοι να δεχθούμε το ίδιο αύριο όταν η σημερινή διοίκηση βρεθεί απέναντι από μια διαφορετική πλειοψηφία. Και το αντίστροφο.
Με αυτή την οπτική ισως μπορεί να βρεθεί μια λύση που δεν απαιτεί ούτε κατάργηση του κανονισμού ούτε διαρκείς συγκρούσεις για τη διαδικασία.
Θα απαιτούσε απλά μία συμφωνία κυρίων (και κυριών) ότι τουλάχιστον σε εξαιρετικές περιπτώσεις και όταν υπάρχει σοβαρός λόγος, οι επικεφαλής των παρατάξεων θα μπορούν να λαμβάνουν σύντομα τον λόγο, ακόμη και αν αυτό δεν προβλέπεται ρητά από τη διαδικασία.
Όχι για να υπάρχει κατάχρηση της ανοχής, αλλά για διευκρινίζονται λεγόμενα και δεδομένα που έχουν ειπωθεί και να μην υπάρχουν παρερμηνείες.
Και αυτή η συμφωνία να μην αφορά μόνο τη σημερινή διοίκηση. Να ισχύει και για τις επόμενες διοικήσεις.
Εκτός αυτής της οπτικής μπορουμε να εντοπίσουμε και μια ακόμη διάσταση.
Η δημοκρατία δεν εξαντλείται στο αν τηρήθηκε ένα άρθρο του κανονισμού. Η δημοκρατία έχει και ηθικό περιεχόμενο.
Όταν κάποιος δέχεται προσωπική επίθεση ή θεωρεί ότι διατυπώθηκαν εις βάρος του συγκεκριμένες αιχμές, είναι στοιχειώδης πολιτική ευγένεια να μπορεί να απαντήσει. Η απάντηση δεν σημαίνει ότι πρέπει να του δοθεί απεριόριστος χρόνος ή ότι πρέπει να αλλάξει η ημερήσια διάταξη, αλλά να υπάρχει η δυνατότητα μιας σύντομης απάντησης, όταν υπάρχει πραγματικός λόγος.
Ήδη από την αρχή της θητείας της σημερινής διοίκησης έχουν εκφραστεί από πλευρές της αντιπολίτευσης παράπονα για τον τρόπο λειτουργίας του Δημοτικού Συμβουλίου και πως δεν υπάρχει ισότιμη μεταχείριση των παρατάξεων.
Αυτό δείχνει ότι το ζήτημα είναι ευρύτερο από μία συγκεκριμένη συνεδρίαση. Και ίσως γι’ αυτό χρειάζεται να αντιμετωπιστεί συνολικά.
Ο στόχος θα πρέπει να είναι να λειτουργεί καλύτερα το Δημοτικό Συμβούλιο. Να μειώνονται οι εντάσεις. Να ακούγονται όλες οι πλευρές. Να υπάρχει χώρος για πολιτική αντιπαράθεση, αλλά και για πολιτικό πολιτισμό.
Ίσως, λοιπόν, η λύση να μην είναι ούτε «ο κανονισμός πάνω απ’ όλα» ούτε «ο καθένας να μιλά όποτε θέλει».
Η λύση μπορεί να βρίσκεται κάπου στη μέση: Κανονισμός, αλλά και πολιτική συνεννόηση. Γιατί η δημοκρατία αναζητάει συγκρίσεις και αμοιβαιότητα.
Τσιότσος Αθανάσιος
