«Καλοχαιρέτα τον πεζό όταν καβαλικεύεις, για να σε χαιρετά κι αυτός όταν θα ξεπεζέψεις»

Αλεξάνδρα Κορωνίδου

Πρώην Αντιδήμαρχος Πρασίνου και Περιβάλλοντος, Κοινωνικής Πολιτικής

Μέλος της Κίνησης Πολιτών Ελευθερίου Κορδελιού-Ευόσμου

Η λαϊκή σοφία έχει πάντα τον τρόπο να περιγράφει με λίγες λέξεις τις πιο βαθιές ανθρώπινες αδυναμίες. Η παραπάνω παροιμία γεννήθηκε για να θυμίζει στους ισχυρούς ότι η εξουσία είναι εφήμερη και ότι η αλαζονεία είναι ο πιο σύντομος δρόμος για την ανώμαλη προσγείωση. Δυστυχώς, στη διοίκηση του Δήμου Κορδελιού-Ευόσμου, φαίνεται πως πολλοί ξέχασαν ότι η θέση τους είναι πρόσκαιρη και ότι οι «πεζοί» δημότες είναι αυτοί που τους έδωσαν το δικαίωμα να «καβαλικέψουν».

Το «Καλάμι» της Μόνιμης Εξουσίας

Παρακολουθώντας τη λειτουργία του Δημοτικού Συμβουλίου, γίνεται σαφές ότι η διοίκηση και ορισμένοι δημοτικοί σύμβουλοι της πλειοψηφίας έχουν καβαλήσει για τα καλά το καλάμι. Συμπεριφέρονται σαν η θέση τους να είναι ισόβιο προνόμιο και όχι προσωρινή εντολή ευθύνης. Η δημοκρατική λειτουργία έχει αντικατασταθεί από μια επίδειξη ισχύος, όπου ο κανονισμός ερμηνεύεται κατά το δοκούν, με μοναδικό σκοπό την επιβολή της σιωπής και τον απόλυτο έλεγχο.

Η Σκόπιμη Τυφλότητα της Τηλεμετάδοσης

Η ζωντανή τηλεμετάδοση των συνεδριάσεων δεν αποτελεί πολυτέλεια, ούτε μια επικοινωνιακή παραχώρηση της εκάστοτε διοίκησης. Σε έναν Δήμο όπως ο Δήμος Κορδελιού-Ευόσμου, όπου η αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου είναι μικρή και αντικειμενικά αδυνατεί να χωρέσει τους πολίτες, η τεχνολογία είναι ο μοναδικός συνδετικός κρίκος. Είναι το μέσο που επιτρέπει στον κάθε δημότη να ενημερώνεται υπεύθυνα, δίνοντάς του τη δυνατότητα να παρακολουθεί τα τεκταινόμενα ωσεί παρών. Ο πολίτης έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να ακούει και να βλέπει τα πάντα: κάθε επιχείρημα, κάθε αντίλογο, κάθε απόφαση που επηρεάζει την καθημερινότητα και την τσέπη του.

Αντί γι’ αυτό, γινόμαστε μάρτυρες μιας απαράδεκτης τακτικής «on-off». Η τηλεμετάδοση ανοιγοκλείνει κατά το δοκούν, σαν να πρόκειται για ιδιωτική εκπομπή της πλειοψηφίας. Η δικαιολογία ότι «κλείνουμε τη μετάδοση επειδή υπάρχουν καβγάδες και διαφωνίες εκτός μικροφώνων» δεν αντέχει σε καμία κριτική. Αντίθετα, αποτελεί απροκάλυπτη προσπάθεια συσκότισης.

Ο δημότης έχει κάθε δικαίωμα να βλέπει τι ακριβώς συμβαίνει μέσα στην αίθουσα, ακόμα και τις στιγμές της έντασης. Έχει δικαίωμα να κρίνει το ήθος, το ύφος και τη συμπεριφορά των εκλεγμένων αντιπροσώπων του όταν τα πνεύματα οξύνονται. Η διακοπή της μετάδοσης για να «κρυφτούν» οι διαπληκτισμοί στερεί εσκεμμένα από τους πολίτες την πλήρη και αντικειμενική πληροφόρηση. Η διοίκηση επιδιώκει να σερβίρει μια παραποιημένη, «αποστειρωμένη» πραγματικότητα —μια βιτρίνα όπου προβάλλεται μόνο ό,τι τη βολεύει, φιμώνοντας την αντιπολίτευση ή τους αγανακτισμένους δημότες.

Η «Δημοκρατία του Μικροφώνου» και η Απαξίωση των Πολιτών

Η αλαζονεία αυτή μεταφράζεται σε συγκεκριμένες, αυταρχικές πρακτικές μέσα στην αίθουσα:

• Έλεγχος των μικροφώνων: Ο Πρόεδρος και ο Γενικός Γραμματέας ανοιγοκλείνουν τον ήχο κατά το δοκούν, αφαιρώντας αυθαίρετα τον λόγο από όποιον ασκεί σκληρή κριτική.

• Απαξίωση πολιτών και τύπου: Η απομάκρυνση δημοτών και εκπροσώπων του Τύπου από την αίθουσα, όποτε τα θέματα γίνονται «ενοχλητικά», αποτελεί ευθεία προσβολή στη δημοσιότητα που επιβάλλει ο νόμος.

• Αδιαφορία για τα αιτήματα: Τα ερωτήματα των δημοτικών συμβούλων της αντιπολίτευσης και των πολιτών μένουν συστηματικά αναπάντητα, λες και η διοίκηση δεν οφείλει λογοδοσία σε κανέναν.

Ο «Ανώτατος Άρχων» και η Διολίσθηση του θεσμού

Όταν ο πρώην Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου ανακοίνωσε την παραίτησή του, επικαλούμενος λόγους υγείας, γεννήθηκαν εύλογα ερωτήματα για το βάρος και τις πιέσεις που συνοδεύουν αυτόν τον θεσμικό ρόλο. Χωρίς να αμφισβητούμε τους λόγους που ο ίδιος επικαλέστηκε, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι η θέση του Προέδρου απαιτεί αντοχή, υπευθυνότητα και την ικανότητα διαχείρισης δύσκολων καταστάσεων. Η δημοκρατική λειτουργία του Συμβουλίου δεν είναι εύκολη υπόθεση και η άσκηση των καθηκόντων αυτών δεν πρέπει να μετατρέπεται σε δοκιμασία που εξαντλεί εκείνον που καλείται να τα υπηρετήσει. ΄Όταν όμως αυτός που καταλαμβάνει τη θέση ανάγει τον εαυτό του σε ¨ανώτατο άρχοντα¨ το πρόβλημα δεν είναι πλέον διαδικαστικό αλλά βαθιά πολιτικό και θεσμικό. ΄Οποιος πιστεύει ότι η δημοκρατία εξαντλείται στην αριθμητική πλειοψηφία των εδρών μάλλον δεν έχει καταλάβει ποτέ την έννοια της δημοκρατίας. Η πλειοψηφία δίνει το δικαίωμα και την ευθύνη να διοικείς προς όφελος όλων, όχι να φιμώνεις τους υπόλοιπους.  

Οι καρέκλες της διοίκησης δεν ανήκουν σε κανέναν. Είναι δανεικές και ο χρόνος θα δείξει αν και πότε όσοι σήμερα τις κατέχουν θα χρειαστεί να τις αποχωριστούν. Η κάλπη είναι εκείνη που θα δώσει την απάντηση και κανείς δεν μπορεί να προδικάσει την ετυμηγορία των πολιτών. Το βέβαιο, όμως, είναι ότι η εξουσία δεν πρέπει να οδηγεί στην αλαζονεία ούτε να κάνει εκείνους που την ασκούν να ξεχνούν ποιον υπηρετούν.

Γιατί μπορεί σήμερα να βρίσκονται στο άρμα της εξουσίας, αλλά αύριο ίσως χρειαστεί να ξεπεζέψουν και να επιστρέψουν ανάμεσα στους απλούς πολίτες. Και τότε θα έχει σημασία αν, όσο βρίσκονταν ψηλά, σεβάστηκαν εκείνους που τους έδωσαν τη δυνατότητα να ανέβουν.

«Γιατί, όπως σοφά λέει ο λαός,

 “Καλοχαιρέτα τον πεζό όταν καβαλικεύεις, 

για να σε χαιρετά κι αυτός όταν θα ξεπεζέψεις”.»